Een burn out.. wat nu?

Bijna is het zover, bijna zijn we 2 jaar verder in dit algehele proces wat zich een burn out noemt. Ongelofelijk en tegelijkertijd onbegrijpelijk dat deze jaren zonder dat ik het door heb gehad verstreken zijn. Ik had totaal geen besef van tijd en ik kwam niet eens tot de gedachte van tijd. Alles, maar dan ook alles was teveel…

Dagen, weken en maanden verstreken, maar ik kreeg er niets van mee. Dag in dag uit zat ik als een ongedouchte zombie op de bank die werkelijk niets meer binnenkreeg. Niets meer binnenkreeg wat betreft voeding, het kon mij gestolen worden. En niets meer binnenkreeg wat betreft het leven. De wereld draaide door, zonder dat ik mij hier ook maar enigszins bewust van was. Ik voelde niets, op was ik, totaal leeggezogen. Mijzelf douchen? Wat een werk! Een ontbijt maken? Pfff… ik was net van het bed naar de bank gelopen, hoe moest ik dat dan ook nog gaan redden? Visite? Ik moest er niet aan denken… praten met anderen, ik kon het gewoonweg niet opbrengen. Heftig, onwijs heftig!

Mensen om mij heen begrepen niet dat dit mij was overkomen: “Marleen? Maar, die is altijd zo vrolijk!”. Ja, dat was ze, maar was ze dat echt?? Maanden heeft het nodig gehad voordat ik ergens weer iets van een klein sprankeltje licht aan het einde van de tunnel zag. Ik deed weer een keer wat mascara op, kon langzaamaan van 5 stappen buiten de deur zo af en toe weer eens een heel klein rondje lopen en kon zo nu en dan weer eens een kopje thee doen met een vriendin, maar een half uur was de max. Daarna was het weer op en moest ik weer plat.

quote

Hoe is het toch mogelijk dat ik het zóver heb laten komen? En hoe komt het toch dat ik het niet eerder door heb gehad? Hoe stom kun je zijn Marleen?!  Natuurlijk waren er signalen, natuurlijk wist ik ergens diep van binnen wel dat het niet goed ging, maar ernaar luisteren en het toelaten… dat zou ik nooit doen. Ik vond mijzelf een aansteller en dacht dat het bij mij hoorde, ik ben nou eenmaal van oorsprong énorm gevoelig, typisch iets voor mij dus. Niet zeuren, vooral niet zeuren! Zelfs toen ik bij de huisarts zat, mijn verhaal deed en zij aangaf dat alle tekenen op een burn out wijzen, gaf ik aan dat ik gelukkig op tijd aan de bel had getrokken. Ik was gewoon een beetje moe, that’s all. Dat dit pas het begin van een hele lange rit in de emotionele rollercoaster zou zijn, dat zag ik absoluut niet aankomen.

Bij een burn out ga je verschillende fases door, het begin daarvan is: a c c e p t a t i e Het is zo moeilijk te begrijpen wat je overkomt en dat dit jou overkomt. Ik begreep gewoon niet wat er opeens allemaal met mij gebeurde. Van dichtbij had ik gezien wat een burn out met iemand kan doen, maar om het zelf te hebben en dat er gewoon door je lichaam besloten wordt dat de ‘standby stand’ aan gaat? Dat is gewoon heel moeilijk te bevatten. Tegelijkertijd is het natuurlijk fantastisch dat je lichaam over deze capaciteit beschikt, want als dit niet was gebeurd, dan was ik gewoon doorgegaan zoals ik dacht dat het hoorde.

Nu, 2 jaar later kan ik mij niet eens meer voorstellen waarom ik door zou denderen? Het is zo niet nodig, niet goed voor lichaam -en geest en vooral ook heel onverstandig om te doen. Het lichaam is zo’n kostbaar instrument en geeft exact aan hoe de vlag erbij hangt. Geloof mij… dit heeft mij ook vaak gefrustreerd. Dan dacht ik bv. dat ik toch wel weer wat meer aan zou kunnen, probeerde ik dit, maar helaas pindakaas! Keihard werd ik teruggefloten en mocht ik op het matje komen. Dit vertaalde zich in enorme tril-attacks die ik zelf niet onder controle kreeg, misselijkheid, hoofdpijn, wederom niets meer kunnen en dus weer in bed moeten kruipen om tot rust te komen. Het is bizar hoe een lichaam werkt en reageert op je eigen acties, dit gebeurt echter alleen als je het toelaat en je je eraan overgeeft. Tja, laat dat nou net niet zo makkelijk zijn als het klinkt…

out of order

Wat is er veel gebeurd in de afgelopen periode en wat ben ik ontvreemd geweest van deze wereld. Ik kan het niet bevatten dat er bijna 2 jaar voorbij zijn, waar is die tijd gebleven dan?! Wanneer anderen horen dat ik al bijna 2 jaar verder ben, dan kunnen mensen zich dit ook bijna niet voorstellen. Er komen dan ook verschillende reacties, de één zegt; “wauw, zolang al…?!’, de ander zegt; “de tijd die je nodig hebt gehad om zo diep te zakken, heb je ook nodig om weer op te kunnen krabbelen”. Bij reactie 1 krijg ik altijd een soort buikpijn… Mensen bedoelen het niet verkeerd, maar toch voelt het ergens niet leuk. Ik weet het, het is een lange periode, maar voor mij voelt het echt totaal niet zo.
Voor mij voelt het alsof ik sinds zo’n 6 maanden eindelijk weer een beetje tot leven kom en dat ik van de ‘standby stand’ langzaam weer over ga naar de ‘online stand’. Als het herstel sneller was gegaan – en ik kan je zeggen, dat heb ik vaak genoeg wel gehoopt en geprobeerd – dan viel ik des te harder en lag ik er vervolgens weer helemaal af.
Het is wat het is en ik ben onwijs blij dat ik deze periode heb gekregen om echt aan mijzelf te werken en een persoonlijke groei door te mogen maken. Want, terug naar de oude Marleen ga ik niet meer. Uiteraard blijf ik heus nog de ‘oude ik’ die het heerlijk vindt om de gekste moves uit de kast te trekken en of dit nou in de woonkamer is of ergens anders… that’s me! Ook blijf ik altijd in voor gezelligheid, gekkigheid en blijf ik nog altijd die typische perfectionist… maar ik streef mijn doel niet langer voorbij en zal alles wat ik doe een beetje moeten doceren om de balans te behouden. Maar dat geeft helemaal niets, als ik het maar kan doen!

Mijn wereldje is door deze ervaring kleiner geworden, dat is een hele verandering. Ik hoef niet langer een allemansvriend te zijn, begrijp mij niet verkeerd… ik houd van het leggen van contacten en het ontmoeten van nieuwe mensen, daar word ik juist blij van! Maar ik heb mijn vaste club friends om mij heen gecreëerd en dat voelt heel goed en geeft rust.
In een periode als deze vallen mensen weg, niet omdat ze niet meer lief of leuk zijn. Nee, ze zijn allemaal nog even lief en leuk, maar puur omdat er de ruimte niet voor is. En ja, dat is jammer en ook zeker niet makkelijk, maar het is oké.

Het is een moeilijke, heftige, verdrietige tijd geweest. Schuldgevoelens hebben tevens een groot onderdeel gespeeld in dit hele proces. Schuldgevoelens naar mijn grote liefde en familie toe, ik wilde ook graag dat het beter ging, maar het ‘opladen’ ging zeer langzaam met vallen en opstaan. Soms was er vanuit het niets weer een enorme terugval, en ja hoor… zij zaten weer met mij ‘opgescheept’. Tenminste, zo voelde ik dat dan.
Maar ook angst overheerste, in het begin zag ik er slecht uit en zag je heel duidelijk dat het niet goed met mij ging. Maar naar mate de tijd vorderde, ik mijn make upje weer op deed (wat overigens wonderen doet, vergis je daar niet in), een leuke outfit aantrok en er weer ‘goed’ uit zag was er van een afstandje niets mis met mij. Dit maakte mij onzeker, want wat zouden mensen dan wel niet denken; ‘ooooh die Marleen, die is er wel weer’? Terwijl dit zó niet de waarheid was. Je hebt geen gebroken been ofzo, dat maakt het geheel erg lastig in te schatten enkel gekeken naar je voorkomen.
Dit zijn allemaal perikelen die bij het proces horen en waar ik doorheen moest. Hier stoei ik vaak nog steeds mee, want ja.. er zijn nou eenmaal momenten/dagen dat het nog steeds niet op en top is. Maar hoe pittig een proces als dit ook is, wat is dit enorm leerzaam. Echt een levensles waar ik nog steeds dagelijks van leer!

De 2 jaar zijn nu bijna rond en puzzelstukjes vallen steeds meer op hun plek, de finish komt zelfs in zicht. Ik ben van ver gekomen en het is nu tijd om de laatste etappe af te leggen. Er zijn nog steeds moeilijke momenten, slapeloze nachten, onrust m.b.t. de toekomst en nog steeds moet ik extreem op mijn energie level letten, want veel prikkels hebben nog altijd een averechts effect op mijn gestel.
Maar weetje, dit is niet erg en hier zal ik voor nu en in de toekomst altijd alert op moeten zijn, want ik blijf nou eenmaal een persoontje die altijd: ‘AAN’ staat. Deze periode heeft mij al zoveel gebracht… ik ben nu zelfs aan het bloggen en daar word ik toch een potje gelukkig van! 🙂
Het allerbelangrijkste is dat ik eindelijk weer kan genieten, ik langzaamaan weer kan voelen, lachen, weer ‘gewoon’ mens kan zijn…. en jeetje, je wilt niet weten hoe fantastisch dat is!!!

Ik wil  dan ook heel graag mijn allerliefste fiancé die echt mijn steun en toeverlaat is, mijn fantastische lieve (schoon)familie en natuurlijk my lovely friends bedanken voor alle steun, het begrip, het geduld en alle liefde die ik vanuit jullie heb gekregen en niet te vergeten nog steeds krijg…. wat hou ik veel van jullie en wat ben ik jullie dankbaar! ♥

ACOM_liefs_inspring

33 gedachten over “Een burn out.. wat nu?”

    1. Dankjewel lieve Kim! Zoals ik al zei… ik voel mij nog niet altijd even sterk, maar… we komen van ver en ii ben ni al zo blij met alle veranderingen. Wat een leerproces! Liefs xx

  1. Lieve Marleen,
    Mooie blog! Ik ben nu 4 jaar verder en moet nog steeds op mijn energielevel letten. Dat is soms ontzettend frustrerend, maar je gaat wel terug naar de basis. Wat is nou eigenlijk echt belangrijk in het leven? Ik hoop voor je dat je werk vindt dat je duurzaam kunt blijven doen en genoeg energie daarmee overhoudt voor alle andere mooie dingen die het leven te bieden heeft. Je bent een topper! Liefs Esther

    1. Wat een onwijs mooi en lief bericht, dankjewel Esther! Weinig mensen komen tot de echte kern, terwijl die juist zo belangrijk is om te begrijpen wat je echt nodig hebt en fijn vindt in je leven… dat zeg je fantastisch mooi! Vind het heel fijn dat jullie toppers op mijn pad zijn gekomen, voelt heerlijk om met gelijkgestemden te sparren en om zo nu en dan lekker te spuien! ❤️ Fijn weekend babe! Liefs xx

  2. Via je fiancé kwam ik op je blog terecht en ik moest even reageren. Wat prachtig geschreven Marleen en erg herkenbaar… ‘Been’, ofja ‘am’, there! Het blijft opletten, maar je leert ook zoveel over jezelf en wat er belangrijk is in het leven. Uiteindelijk denk ik dat ik dankbaar terug kan kijken op de afgelopen periode. Dat wens ik jou natuurlijk ook van harte toe!

    Liefs, Elize

    1. Lieve Elize, wat een mooie en lieve reactie van jou! Wat naar om te lezen dat jij ook in hetzelfde schuitje hebt gezeten…. maar, hoe mooi dat je jouw burn out nu ‘dankbaar’ bent! Ik heb dat ook hoor… hoe moeilijk ook, ik begin het steeds meer als een cadeautje te zien. Wat is er veel veranderd en wat ben ik daar blij om! Je komt tot de kern en realiseert je inderdaad wat jij fijn vindt in je leven en wat jij wilt in en met je leven… dat is toch gewoon het allerbelangrijkste?! Superleuk dat je een reactie achterlaat, samen staan we sterk en dat voelt zoveel fijner!! Geniet van het zonnetje! Liefs xx Marleen

    2. Æ syns du er flink lærer, spesielt når du får dem til å tegne slike kule tegninger!Også er det kjempe bra med ros, merker selv at jeg gjør mer når jeg får ros. Det tror jeg gjelder alle i alle alderer og yrker.

    3. Me gustan mucho las pequeñas pinceladas de rojo en la decoracion de interiores. Creo que siempre hay un tono de este color adecuado para cada estancia, y se se dosifica bien es perfecto para romper un poco la monotonia de algunos colores.¡Preciosas fotos, como siempre, Cecilia!Buen fin de semana, Paloma

  3. Lieve Marleen,
    Je bent een sterke dame..kijk wat je al hebt overwonnen..Het is geen leuk proces, maar soms nodig om tot de kern te komen. Stapje voor stapje kom je er wel! Je mag ongelofelijk trots zijn op jezelf en wat heerlijk en fijn dat je aanstaande hubby je hier ook altijd in heeft gesteund! Echte liefde..wees dankbaar voor deze periode, het gaat je nog heel veel opleveren, dat weet ik zeker! Topper ben je! Liefs Patricia

    1. Wat ben je toch een lief, mooi en wijs mens… dankjewel voor je lieve woorden! Doet echt heel goed! Jij weet als geen ander hoe moeilijk een proces als deze is en soms nog steeds kan zijn, maar één ding is idd zeker, het is goed dat dit gebeurd is. Wij geven nu op de voor ons juiste manier richting aan ons leven… wij zijn in charge en dat voelt zó fijn! Vind het heel leuk en fijn dat jullie op mijn pad zijn gekomen! Liefs xx

  4. Heftig dit. Mijn vriendin zit nu ook in die fase. In september kwam ze erachter dat het genoeg was. Nu gaat het weer redelijk. Ik blijf haar steunen. Ik hoop dat ze wat heeft aan jouw verhaal.
    Veel sterkte.

  5. Oh marleen wat goed geschreven en zoooo herkenbaar. Je bent een topper en goed dat je er ook over schrijft! Ik ben nu 8 maand verder maar heb deze echt weer een soort van “terugval”. Gister gesprek gehad met mijn manager en ze ziet me het liefst voor de zomervakantie weer intergreren.. Maar weet je, ik wil niet, ik kan het nog niet (anders loop ik nml vandaag ook niet de hele dag weer te janken en de kids af te snauwen) en ik wil ook gewoon niet meer terug. Heb ook het gevoel dat ik maar door moet gaan voor de kinderen enzo.. Maar, ondanks mijn negativiteit, sorry daarvoor, ben ik super trots op je ( ook al ken ik je helemaal niet ☺️) ! Power!!

    1. Lieve Sandra, pff… ik snap je gevoel zó goed!! 🙁 Krijg er zelf alweer buikpijn van. Zo moeilijk zijn deze situaties. Heel goed dat je voor jezelf opkomt en dat jij bepaald… want, één ding is zeker: jij bent de baas en bepaald hoe jij aan jouw leven invulling wilt geven. Tuurlijk komen al die gevoelens de kop opspelen en komt het gevoel er voor je kids weer te moeten staan… maar uiteindelijk heb je alleen jezelf ermee, zonde! Je bent nu zo goed bezig en grijpt je herstel met beide handen aan, zoveel belangrijker. Wat betreft de ‘negativiteit’, lekker doen hoor! Snap als geen ander dat je het soms echt gewoon even niet meer weet en je het gevoel hebt dat het NOOIT meer goed komt… been there! En soms ook nog steeds hoor.. Zet ‘m op, doe wat goed voelt voor jou!! Heel veel liefs!

      1. Aaah thanks, dat doet me weer goed hoor, zulke lieve woorden. Het is gewoon ook fijn dat je met iemand je gevoelens kunt delen die in dezelfde situatie zit of heeft gezeten. Met vrienden erover praten is toch heel anders dan hou ik al sneller m’n mond. Fijne dag! Xx

        1. Fijn om te horen! Ja, dat snap ik heel goed hoor… zowel het stukje ‘delen met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt’ als het stukje ‘ik hou m’n mond maar’. Super dat wij steun bij elkaar kunnen vinden, doet een mens goed! Fijn weekend! xx

        2. Fitting new footrests on my Trummy plus other stuff so we cannot join you guys. Have a good ride – CraigBTW – have the RAT patches been found anywhere?

  6. Hoi Marleen,

    Kwam toevallig je blog tegen en wat een ‘feest’ der herkenning! Van de tril-moment tot aan het zien als het als een mooi leermoment zien. Bedankt dat je dit moeilijke proces zo mooi en goed verwoord heb. Ben nu zelf 1,5 jaar onderweg en weet dat ik nog een lange weg te gaan heb, maar gelukkig is de weg die ik heb afgelegd een stuk langer! Dankjewel voor het delen van jouw verhaal! 🙂

    1. Wat een lieve en mooie reactie! Zo bijzonder hoe iedereen reageert en zichzelf herkent in de verhalen. Je voelt je vaak zo eenzaam, maar zoveel mensen gaan dit proces door. Hoe fijn om steun bij elkaar te vinden?! Wat fijn dat jij stapje voor stapje steeds verder komt. Het is een ‘reis’ van vallen en opstaan, maar wat is een proces als dit goed voor je. Je leert jezelf en je eigen lichaam heel goed kennen. Eindelijk leer je wat jij fijn en belangrijk vindt… daar ben ik heel blij om. Al is de weg daarnaar toe ontzettend heftig! Take care en zet ‘m op, wij gaan er wel komen! Heel veel liefs!

    1. Dankjewel Ilse, wat lief! Niet altijd even makkelijk, maar wel goed om te doen. Tijd om open te zijn over dit soort ervaringen. 🙂 Wat schrijf jij ook prachtig… heel ontroerend. Ga snel even rustig wat meer lezen. Heel knap en sterk van je!

  7. Heb hem nog even rustig gelezen.. wat ben je toch een KANJER en saampjes komt alles goed!! Stap voor stap Marley je bent goed bezig <3

    1. Lief van je Ly! Samen staan wij sterk en kunnen we alles aan… zoals jij zou zeggen: “Marley & me!” Bedankt voor al je steun en liefde! ❤️

  8. Hoi Marleen,
    Erg mooie blog! Knap dat je zo open over jezelf durft te zijn en ook de negatieve gevoelens die door je heen fladderen eerlijk weet te benoemen. Denk dat veel mensen die ook zoiets doormaken zich er erg in gekend en gehoord voelen! Veel sterkte in het verdere herstel, nog good luck met het boekingsritueel;), en …. Hakuna Matata:)

    Groetjes

    1. Wat een lief en leuk bericht van jou Chris, super! Hakuna Matata… soms vergeet ik ‘m even, thanks voor de reminder! 😉 Het proces gaat met vallen en opstaan, maar het heeft mij enorm doen groeien als mens. Leuk dat je even een kijkje bent komen nemen! Heel veel succes op het werk, uit betrouwbare bron weet ik dat je een kei bent in wat je doet. Keep up the good work! Groetjes Marleen

  9. Hoi Marleen,
    Wat kun je trots op jezelf zijn en wat ben ik blij dat ik je heb leren kennen en zien opbloeien!
    Deze blog is echt super en ik wens je alle goeds toe?

  10. Hey Marleen! Ik heb nog nooit een berichtje achtergelaten op een blog en toch tik ik dit nu. Ik zag je net in t filmpje burn-out bos en álles wat jij zei was precies zoals ik het ervaar. Bizar! ben nu 4 maanden in n burn-out en begin langzaam weer te werken. Ik ben vooral bang dat het heel lang gaat duren en dat ik niet meer terug kan of wil in mijn oude functie als marketing manager. Dat dit pas het begin is van een lange weg. Terwijl het eigenlijk maar twee weekjes thuis zouden worden. Want inderdaad, ook ik vond dat ik er gelukkig op tijd bij was ;). Kan het niet helemaal uitleggen, maar ben echt blij dat ik dat filmpje net gekeken heb en nu je blog lees. Dit geeft me het gevoel dat het wel goed komt… over een tijdje. Thanks dat je dit schrijft voor anderen! Ik ben echt heel blij voor je dat t jou al gelukt is!! ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *